Terug naar Zeeland

Eindelijk zijn de grenzen terug open. Eindelijk kunnen we terug naar Zeeland. Of we écht zonder problemen de grens over en weer kunnen gaan om te duiken, zijn we eigenlijk niet heel zeker. De berichtgeving is vaag, waardoor we het er toch op wagen. Uiteindelijk zitten we in de auto, stoppen we bij de duikplaats, maken ons materiaal klaar en duiken onder voor een uur. Daarna bergen we alles op en zitten we terug in de auto naar België. Dus op zich hebben we geen contact met anderen. Iedereen interpreteert waarschijnlijk de regels zoals die het beste uitkomen voor jezelf. En dat doen wij dus ook. De roep van het duikvirus is sterker dan de angst voor het coronavirus en we wagen het er op. 

Op maandag zijn de grenzen open, op dinsdag nemen we verlof en rijden naar de Oesterdam. Daar zijn bij de hangculturen snotolven gespot en die willen we wel eens een bezoekje brengen. Van collega-fotografen hoorden we waar we ongeveer moesten zijn. Dat maakt de zoektocht iets makkelijker. De beschrijvingen waren erg accuraat en dus vonden we het eerste snotolfmannetje vrij snel. De vis was toch wat achterdochtig en zwom tussen het wier of achter het tonnetje aan. Het duurde even voor ik door had waar ik hem het best kon spotten om foto’s te maken. Met de 12-45 mm lens kon ik dichtbij gaan en toch nog een ruim beeldveld overhouden. Dat was toch een merkbaar verschil met de tg6. 

We doken langs de begroeide touwen van de hangculturen. Ik probeerde heel kort daar ook enkele foto’s van te maken, maar was niet tevreden met het resultaat. Op een andere keer zal ik hier meer m’n werk van maken en eens verschillende composities uitproberen. De snotolven in beeld brengen, daar ging het vandaag om. En dat is volgens mij ook aardig gelukt. Ik ben best wel blij met de resultaten. 



Nieuwe camera

Hoewel de TG6 een goede camera is, stootte ik toch meer en meer op de beperkingen van het toestel. Het feit dat je de sluitertijd niet zelf kan aanpassen, begon me meer en meer te storen. Toch is het fijn fotograferen met de TG6. De macro en microscoopmodus is echt wel heel goed. Maar ik wou iets nieuws, en liefst een upgrade van de TG6. Ik kwam al snel uit bij 2 camera’s: ofwel een tweedehandse OMD-EM5 Mark II met 2 lenzen en Nauticam-behuizing, ofwel de nieuwe OMD-EM5 Mark III met 2 lenzen en met de nieuwe AOI behuizing. Nachten heb ik ervan wakker gelegen, maar uiteindelijk ging mijn keuze naar….


….de nieuwe OMD met AOI behuizing. Ik heb heel wat zaken afgewogen, maar het feit dat dit een nieuw model was waar ik zeker minstens 5 jaar plezier van zal hebben, heeft me uiteindelijk toch over de streep getrokken. De 60 mm en 12-45 mm lens kocht ik er bij, want die had ik niet. De diopters laat ik nog even voor wat ze zijn. Eerst nog oefenen met deze set. 
Bij het monteren van het huis en de camera werd het me direct duidelijk: dit is onderwaterfotografie next level. Zorgzaam en voorzichtig omspringen met het materiaal is zeker nodig. Waar ik vroeger gewoon de TG6 in het huis stak en klaar was, moeten er nu nog vele meer handelingen gebeuren. En ik mag niets over het hoofd zien. Bij mijn vierde duik met het toestel vergat ik om de afsluiting van de vacuümingang terug te plaatsen. Ik sprong in het ijskoude water en merkte dan - als ik al in het water zat! - dat ik vergeten was om het dopje er op te draaien. Vlug terug het water uit, het dopje en een handdoek halen om het er terug op te draaien. Gelukkig was er niets ingelopen, want dit zou maar zuur geweest zijn. 

Een uitgebreide review van het toestel volgt nog. Maar ik ben aangenaam verrast van de eerste resultaten. Hieronder een aantal foto’s. Aangezien we nog steeds de grenzen niet over mogen, zijn al deze foto’s genomen in de put van Ekeren. Op zich wel fijn om in zoetwater wat te oefenen, maar ik kan eigenlijk niet wachten om terug naar Zeeland te gaan en daar met deze nieuwe camera onder water te gaan. 


IJsduik

Na meer dan 20 jaar duiken, had ik nog niet de kans gehad om eens een
ijsduik te maken. Ook nu had ik er niet bij stil gestaan dat een ijsduik dit
jaar nog tot de mogelijkheden zou behoren, we zijn immers al februari. Maar een
koudegolf trok over het land en de temperaturen zakten voldoende onder nul. Op
zondag kwam de aankondiging van een buddy dat er onder het ijs kon gedoken
worden in de lokale plas. Het zag er veelbelovend uit: vriezen én zonnig. De
perfecte omstandigheden. Deze duik zou ik niet aan me laten voorbijgaan!

Vol verwachting had ik naar dit moment uitgekeken. Het meer was mooi
bevroren en lag er rustig bij in een aangenaam zonnetje. Gaten werden in
het ijs gehakt. In de briefing kwamen alle veiligheidsaspecten voldoende aan
bod. Een goede planning en het overschouwen van verschillende scenario’s is bij
dit soort duiken zeker noodzakelijk. De eerste ploeg ging te water. Zij legden
de lijnen klaar. Wij vertrokken als tweede buddypaar. Mijn buddy had wat
problemen met haar vinnen, waardoor we een klein beetje vertraging opliepen.
Uiteindelijk kwam alles goed en konden we na een kleine tien minuten écht
vertrekken. Al na een minuut begon mijn ontspanner te blazen. Gelukkig hadden we
dit scenario goed doorsproken. Mijn buddy draaide mijn kraan dicht en ik stapte
rustig over op mijn tweede ontspanner. Die werkte gelukkig perfect. We
wisselden tekens uit en zetten onze duik verder. Een minuutje of twee later
deed ik teken dat ze mijn kraan opnieuw kon openzetten. Zo kon ik terug lucht
in mijn droogpak laten. Echt last van squeeze had ik niet, want we bleven vlak
onder het ijs duiken.

De bellen bleven onder het ijs vastzitten, als kwik op een tafel. We
speelden even met de bellen. Toch bleven we niet té lang hangen want het water
was slechts 4 graden. Hoeveel minuten we precies onder gebleven zijn, kon ik moeilijk
zeggen. Aangezien we vlak onder het oppervlak doken, registreerde mijn computer
niet de volledige duik. Ik schat dat we na een kwartier bovenkwamen bij het
eerste gat. Mijn buddy had koud en zag de terugtocht, die toch dubbel zo lang
was, niet zitten. Ze verliet het water. Ik bleef nog even dobberen om foto’s te
maken, terwijl ik gezekerd was aan de kantwacht. Ik wachtte op het volgende buddypaar
om dan samen met hem terug te keren. Mijn vingers begonnen toch echt wel koud
te krijgen en ik besloot om niet verder te wachten en het water te verlaten.  

Het was een machtige ervaring. Ik ben heel blij dat ik dit eens mocht meemaken.
Hoewel het een korte duik was, smaakt het zeker naar meer. Hopelijk moet ik
niet nog eens 20 jaar wachten om nog eens onder het ijs te duiken. 

Using Format