IJsduik

Na meer dan 20 jaar duiken, had ik nog niet de kans gehad om eens een
ijsduik te maken. Ook nu had ik er niet bij stil gestaan dat een ijsduik dit
jaar nog tot de mogelijkheden zou behoren, we zijn immers al februari. Maar een
koudegolf trok over het land en de temperaturen zakten voldoende onder nul. Op
zondag kwam de aankondiging van een buddy dat er onder het ijs kon gedoken
worden in de lokale plas. Het zag er veelbelovend uit: vriezen én zonnig. De
perfecte omstandigheden. Deze duik zou ik niet aan me laten voorbijgaan!

Vol verwachting had ik naar dit moment uitgekeken. Het meer was mooi
bevroren en lag er rustig bij in een aangenaam zonnetje. Gaten werden in
het ijs gehakt. In de briefing kwamen alle veiligheidsaspecten voldoende aan
bod. Een goede planning en het overschouwen van verschillende scenario’s is bij
dit soort duiken zeker noodzakelijk. De eerste ploeg ging te water. Zij legden
de lijnen klaar. Wij vertrokken als tweede buddypaar. Mijn buddy had wat
problemen met haar vinnen, waardoor we een klein beetje vertraging opliepen.
Uiteindelijk kwam alles goed en konden we na een kleine tien minuten écht
vertrekken. Al na een minuut begon mijn ontspanner te blazen. Gelukkig hadden we
dit scenario goed doorsproken. Mijn buddy draaide mijn kraan dicht en ik stapte
rustig over op mijn tweede ontspanner. Die werkte gelukkig perfect. We
wisselden tekens uit en zetten onze duik verder. Een minuutje of twee later
deed ik teken dat ze mijn kraan opnieuw kon openzetten. Zo kon ik terug lucht
in mijn droogpak laten. Echt last van squeeze had ik niet, want we bleven vlak
onder het ijs duiken.

De bellen bleven onder het ijs vastzitten, als kwik op een tafel. We
speelden even met de bellen. Toch bleven we niet té lang hangen want het water
was slechts 4 graden. Hoeveel minuten we precies onder gebleven zijn, kon ik moeilijk
zeggen. Aangezien we vlak onder het oppervlak doken, registreerde mijn computer
niet de volledige duik. Ik schat dat we na een kwartier bovenkwamen bij het
eerste gat. Mijn buddy had koud en zag de terugtocht, die toch dubbel zo lang
was, niet zitten. Ze verliet het water. Ik bleef nog even dobberen om foto’s te
maken, terwijl ik gezekerd was aan de kantwacht. Ik wachtte op het volgende buddypaar
om dan samen met hem terug te keren. Mijn vingers begonnen toch echt wel koud
te krijgen en ik besloot om niet verder te wachten en het water te verlaten.  

Het was een machtige ervaring. Ik ben heel blij dat ik dit eens mocht meemaken.
Hoewel het een korte duik was, smaakt het zeker naar meer. Hopelijk moet ik
niet nog eens 20 jaar wachten om nog eens onder het ijs te duiken. 

Using Format